Leuke dingen

leuke-dingenEigen­lijk had het najaar nog maar wei­nig spo­ren van ver­val getoond. De tem­pe­ra­tuur was boven nor­maal geble­ven, de zon had geen afscheid kun­nen nemen van de zomer en de bomen waren nau­we­lijks bereid gewee­st hun blad los te laten. Maar afge­lo­pen dagen liet de herfst toch haar ware gezicht zien. Ze dwong met een eer­ste novem­ber­storm de bomen van gedach­ten te ver­an­de­ren. Bin­nen enke­le uren had­den de mees­te tak­ken hun loof prijs­ge­ge­ven en het bos voor­zien van een bont tapijt. Een grij­ze nevel liet nau­we­lijks ruim­te voor zon­ne­stra­len. Het leek als­of de wereld in een plot­se­lin­ge depres­sie was geraakt. Rano­mi liep, diep in haar kraag gedo­ken, over het kleu­ri­ge bos­pad ter­wijl Bal­do, haar klei­ne roest­brui­ne Ter­rier, geen boom onbe­zocht liet.

Rano­mi!” Hoor­de ze ach­ter zich roe­pen. Toen ze omkeek zag ze Wilma zwaai­end naar haar toe komen. Ze had haar twee jaar gele­den voor het eer­st ont­moet, toen Peter in het zie­ken­huis lag met lymf­klier­kan­ker. Net als Hans, de man van Wilma. Bei­de man­nen waren vlak na elkaar aan de ziek­te over­le­den, nu ruim ander­half jaar gele­den. Samen had­den de vrou­wen de eer­ste maan­den hun ver­driet gedeeld, maar Wilma was na een tijd­je in staat gewee­st haar tra­nen te ver­drin­gen en pro­beer­de sinds­dien haar leven opnieuw vorm te geven. Rano­mi wist het zwar­te gat niet te ont­vluch­ten. Het ver­driet ver­lam­de haar keer op keer.

Inmid­dels had Wilma haar inge­haald. Ze omhels­den elkaar. “Hoe is het met je?” vroeg Wilma. Rano­mi haal­de haar schou­ders op. “Gaat wel.” “Hoe is het met de kin­de­ren?” “Best goed denk ik,” ant­woord­de Rano­mi, “hun leven gaat door.” Wilma fronste haar wenk­brau­wen. “En jouw leven?” Rano­mi trok opnieuw haar schou­ders omhoog. Even keken ze elkaar door­drin­gend aan. “Ik heb een nieu­we vriend ont­moet,” zei Wilma abrupt. Ranomi’s gezicht ver­star­de. “Meen je dat?” vroeg ze ern­stig. “Ja! Nou eigen­lijk ken ik hem al lang. Het is een oud-col­le­ga van Hans. Een paar maan­den gele­den zagen we elkaar bij toe­val weer. Zijn vrouw is ook over­le­den.” “Wat leuk voor je,” rea­geer­de Rano­mi gefor­ceerd. Ze rea­li­seer­de zich ogen­blik­ke­lijk dat dit niet de juis­te toon was. Ze zou blij moe­ten zijn. Vriend­schap en jaloe­zie stre­den om haar voor­keur. Lees ver­der →

Cineast

cineast

Toen onze kin­de­ren nog klein waren – waar­van ik me nu nau­we­lijks kan voor­stel­len dat ze dat ooit gewee­st zijn – was Ita­lië voor ons de meest regel­ma­tig terug­ke­ren­de vakan­tie­be­stem­ming. Enke­le malen huur­den we een onder­ko­men ter plaat­se, maar over het alge­meen sleep­te er een flin­ke sleur­hut ach­ter ons aan. Cara­van inla­den, instap­pen en weg­we­zen, rich­ting ‘Lago di Garda’. Als je deze zin zo leest lijkt het als­of altijd alles uiter­st soe­pel ver­liep, maar schijn bedriegt. Meest­al had het behoor­lijk wat voe­ten in de aar­de. Nadat we onze baga­ge min­stens tien keer had­den gecon­tro­leerd en ieder­een met veel pijn en … Lees ver­der →

Speltbrood

speltbrood

Het was, zoals gewoon­lijk op zater­dag­mor­gen, behoor­lijk druk bij de bak­ker. Ik stond te mid­den van een kluit­je ande­re klan­ten gedul­dig te wach­ten tot ik zou wor­den gehol­pen aan mijn dage­lijks brood. Naast mij klonk onop­hou­de­lijk gekweb­bel van twee dames die – ken­ne­lijk altijd als ze ergens moesten wach­ten – van de gele­gen­heid gebruik maak­ten elkaar van de laat­ste rod­dels te voor­zien. Ach­ter de toon­bank draaf­den ver­koop­sters van links naar rechts om ieder­een aan het gewenste brood of gebak te hel­pen ter­wijl de bak­ker regel­ma­tig de win­kel inschoof om de leeg ver­koch­te stel­lin­gen bij te vul­len. Hoe­wel ik nor­maal gespro­ken … Lees ver­der →

De zoon

161016bbde_zoon

Acht maan­den gele­den is haar zoon over­le­den en sinds die tijd heeft ze geen bezoek meer gehad,” ver­zucht­te een vrouw naast me die net als ik van de late mid­dag­zon genoot. We zaten samen op een bank­je en ze zag me naar de ramen op de eer­ste ver­die­ping van een voor ons gele­gen ver­zor­gings­huis kij­ken. Waar­schijn­lijk dacht ze dat ik de bewoon­ster van een van de kamers ken­de, maar niets was min­der waar. Ik was slechts gefas­ci­neerd door het schim­men­spel dat twee gro­te bomen op het glas ver­oor­zaak­ten. Ach­ter geen van de ramen was door de spie­ge­len­de zon ook maar … Lees ver­der →

Armoe troef

161012-armoe_troef_bb

Ach, het valt alle­maal wel mee, zo erg is het niet in Neder­land” en “wij beho­ren tot de meest wel­va­ren­de lan­den ter wereld, ech­te armoe­de ken­nen wij niet.” Het zijn regel­ma­tig gehoor­de uit­spra­ken in dis­cus­sies over bij­stand, kle­ding- en voed­sel­ban­ken of dak­lo­zen. Maar is dat zo? Neder­land tel­de in 2013 1,25 mil­joen armen, 7,6% van de bevol­king leef­de onder de armoe­de­grens met een inko­men van min­der dan 1.061 euro per maand, het door het Soci­aal en Cul­tu­reel Plan­bu­reau (SCP) gehan­teer­de armoe­deni­veau. In de gemeen­te Medem­blik lag dat cij­fer net iets lager, al geldt dit niet voor de stad zelf met … Lees ver­der →

Frutsels

Frutsels

Mijn vrouw valt op frut­sels. Ze staan door het hele huis. Beeld­jes, plant­jes, foto’s, sou­ve­nirs, maar voor­al pop­pe­tjes en beest­jes. Ze heb­ben alle­maal eigen een plek. “Staat zo gezel­lig,” vindt ze. Geluk­kig kan ik meest­al genoeg tegen­gas geven om ons huis niet in een soort rari­tei­ten­ka­bi­net te laten ver­an­de­ren, maar vaak door­staat ze mijn geprut­tel en vindt er weer iets nieuws onder­dak. Van de week zag ze ineens een heks­je. Er zit een scha­ke­laar op die, als je hem aan­zet en je loopt erlangs, een afschu­we­lij­ke lach pro­du­ceert. “Wat moet je daar nou mee?” vroeg ik. “Dat is leuk!” beslis­te … Lees ver­der →

Foto’s

fotos

Wie is dat?” vraagt onze klein­doch­ter, ter­wijl ze wijst op een wat ver­geel­de foto van een mol­li­ge baby met zijn buik op een vacht­je. “Dat is opa,” ant­woordt mijn vrouw. Ze trekt haar wenk­brau­wen op met een gezicht als­of ze denkt: dát lijkt me sterk! “Ja…, dat ben ik echt,” meng ik mij in het gesprek en ga naast de twee op de bank zit­ten. Mijn vrouw heeft een dik foto­boek op haar schoot en is net begon­nen deze met onze klein­doch­ter door te nemen. Naast de blo­te zui­ge­ling staat nog een ande­re foto met daar­op een jon­ge man en een … Lees ver­der →